بزرگداشت حافظ و غزلی از استاد عشق

                                             تقدیم به تو که روح و جانمی

فاش می‌گویم و از گفته ی خود دلشادم                  بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم
طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق                    که در این دامگه حادثه  چون  افتادم
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود                       آدم   آورد  در این  دیر   خراب آبادم
سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض                  به  هوای  سر کوی تو  برفت از یادم
نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست                    چه  کنم  حرف دگر یاد نداد  استادم
کوکب بخت مرا  هیچ  منجم  نشناخت                      یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم
تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق                  هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم
می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست               که چرا دل به جگرگوشه ی مردم دادم
پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک                    ور  نه  این سیل دمادم   ببرد  بنیادم
 

صدای مهر

بوی مهر ،بوی پاییز، بوی عشق...دوباره ی حس هایی گم شده ام را بیدار کرد.

صدای پای مهر ،صدای پای اشتیاق چشمان منتظر پاییز ،فصل خزان طبیعت این فصل برگ ریزان رابرایم  قشنگ ترین فصل نمود فصل شکوفایی و زندگی!

با پاییز برعکس آیین طبیعت، بوی حیات می شنوم و انگار دوباره زنده می شوم حس می کنم هرسال که می گذرد با پاییز علی رغم فرسودگی جسمی زنده تر می شوم چون برق چشمانی را مقابلم می بینم که گرمای نفسم می شوند.

امروز پیامی پرمحبت از رهرویی جدید بهانه ی نوشتنم شد و انرژی بخش سختی راهی شیرین!

با شروع پاییز من دارای عزیزانی می شوم با تعهدی بس خطیر.

امیدوارم خداوند توان مضاعفی برای رشد و شناخت روح های بکر و مستعد ،عنایتم کند و بتوانم کنار علم آموزی و شاگردی راه عشق، معلم درس عشق نیز باشم که هدف آفرینش و هستی بر آن نهاده شده است.

سر درس عشق دارد دل دردمند شیرین                     که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

این غزل حضرت مولانا تقدیم عزیزان تشنه ی معنی .

در مدرسه ی آدم با حق چو شدی محرم                       بر صدر ملک بنشین تدریس ز اسما کن

 گر عزم سفر داری بر مرکب معنی رو                             ور زانک کنی مسکن بر طارم خضرا کن

می باش چو مستسقی کو را نبود سیری                      هر چند شوی عالی تو جهد به اعلا کن

هر روح که سر دارد او روی به در دارد                            داری سر این سودا سر در سر سودا کن

بر قاعده مجنون سرفتنه غوغا شو                                 کاین عشق همی‌گوید کز عقل تبرا کن

هم آتش سوزان شو هم پخته و بریان شو             هم مست شو و هم می بی‌هر دو تو گیرا کن

هم سر شو و محرم شو هم دم زن و همدم شو            هم ما شو و ما را شو هم بندگی ما کن