بزرگداشت عطار نیشابوری، سیمرغ عشق
امروز روز بزرگ داشت فخر ادب و عرفان عطار نیشابوری بود.
عطار یکی از عارفان شاعر بزرگ ایران است که تحولی در عرفان اسلامی ایجاد کرده است. او در عرفان مقلد نیست، بلکه صاحب نظری کامل است و نخستین منظومه ی رمزی عرفان ایران و زبان فارسی را او سروده است یعنی منطق الطیر.
مطالبی ومضامینی که در عرفان اسلامی ذکر می کند بدیع و نو است یعنی یک نظریه پرداز عرفان است به معنای کامل آن.
نگاه عطار به عشق در معنای عالی وآسمانی آن ویژگی خاص انسان است که از نگاه عطار همان درد است که انسان دارد و فرشته ندارد.عطار نگاه پویایی به عرفان دارد برخلاف آنچه تصور می شود از عرفان و تصوف که گوشه نشینی در خانقاه و هو کشیدن است، نظر عطار ورای این است و با زبان و کلام شعر به ستیزه با تظاهر و قدرت نمایی و بی دردی می رود. او مرد را با درد، انسان می نامد و معنای عشق را در درد بیان می کندو در فرق انسان با فرشته درد را خاص انسان می داند که فرشته از آن بی نصیب است:
قدسیان را عشق هست و درد نیست
درد را جز آدمی در خورد نیست
درد تو باید دلم را درد تو
لیک نه در خورد من در خورد تو
ساقیا خون جگر در جام کن گر نداری درد از ما وام کن...
منطق الطیرکتاب بزرگ عرفانی اوست که داستان سی مرغ( پرنده) است که به جست و جوی رهبر و شاه خود سیمرغ به کوه قاف می روند و...سيمرغ، حقيقت کامله ی جهان است که مرغان خواستار او ،پس از طي مراحل سلوک و گذشتن از عقبات و مسیرهای مهلک کوه قاف ،خود را به او مي رسانند و خويش را در او فاني مي بينند.
حاصل کلام آنکه اين مرغ و افسانه ی او در اصل آريائيست. و از همان دير زمان صورت افسانه اي به خود گرفته و مقامي والا يافته است و در مذهب زرتشت و آثار صوفيان ايران به حکيمي روحاني و يا کاملترين وجود بشري تعبير شده و عارفان کامل خاصه شيخ فريد الدين عطار او را منبع فيض و سر چشمه هستي يا وجود باري تعالي تصور کرده اند که کاملان جهان که مرغان بلند پرواز اين دیر تمام همّ خود را صرف شناسايي او مي نمايند و با همت مرشدان خويش مي کوشند که پس از طي مراحل سلوک و گذشتن از مسیرهای مخوف و مهلک راه جان چون قطره اي که در پهناي دريا محو مي شود، خود را به اين مرغ بي نهايت برسانند و در اقيانوس عنايات او محو و فاني شوند
مقامات عرفانی در منطق الطیر به وادی تعبیر می شود وادی های عاشقانه به ترتیب عبارتند از:
تمام لحظات خوش در عمق نگاه زیبایی ها و التذاذ از آن لحظات پر می شود برانم از زیبایی های دریای ادبیات با قطراتی هرچند ناچیز مرطوب کنم قسمتی از تیه دل های مشتاق را